سه شنبه 1396/05/10 14:38 نظرات ()
حمایت الجزیره عربی از داعش و القاعده
توماس سی. مانتین* (برای سایت امریکن هرالد تریبون)
ترجمه: یوسف پورانوری
۲۴ ژوئیه ۲۰۱۷
شبکه الجزیره عربی سال‌هاست به نفع داعش، القاعده و النصره تبلیغ می‌کند. مجری‌های این شبکه هر بار که میزبان نمایندگان این گروه‌ها می‌شوند از آن‌ها با عباراتی نظیر «خوش آمدی برادر» استقبال کرده و با عبارت «در پناه خدا» آن‌ها را بدرقه می‌کنند. ریان مشعل مدیر مؤسس خبرگزاری داعش موسوم به اعماق، یکی از میهمان‌های ثابت این شبکه بود. هنگامی که مشعل در سوریه کشته شد، الجزیره عربی به بینندگانش تسلیت گفت.
در یکی از برنامه‌های این شبکه شاهد بودیم یکی از مجری‌های ارشد الجزیره عربی از قتل عام اقلیتِ علوی در سوریه حمایت کرده و این کار را بهترین راه برای حل مشکلات مردم سوریه دانست.
در سال ۲۰۱۱ هنگامی که بهار عربی رخ داد یا توسط خارجی‌ها مشتعل شد، شبکه الجزیره عربی به عنوان یکی از تیول خاندان حاکم قطر با تلاش زیاد در جهت مخالفت با دولت اسد برخاست و به همین دلیل بسیاری از خبرنگاران معتبر این شبکه در اعتراض به این سیاست آن جا را ترک کردند. برخی از آن‌ها شبکه المیادین را راه‌اندازی کردند که مقر آن در لبنان است و روی ماهواره‌های عرب‌ست متعلق به عربستان سعودی و نیل‌ست متعلق به مصر پخش می‌شود. نکته‌ی جالب توجه اینجاست که ائتلاف عربستان سعودی با برخی کشورهای عربی مبنی بر «تحریم قطر» هنوز مشمول شبکه‌های الجزیره عربی و انگلیسی نشده است.
جنگ ناتو علیه لیبی که در سال ۲۰۱۱ درگرفت نقطه‌ی عطفی برای شبکه الجزیره عربی بود. این شبکه در آن زمان با بکارگیری خبرنگار مشهور خود به نام هُدی عبدالحمید مجموعه‌ای از حملاتِ نژادپرستانه روی آنتن فرستاد و بدروغ مدعی شد که قذافی، مزدورانِ سیاه‌پوست را به منظور تجاوز به هزاران زن و دختر لیبیایی بین مردم فرستاده است. این مسائل در حالی مطرح می‌شد که امواج جنگ و غارت این کشور را در بر گرفته بود.
ترس از درندگان جنسی سیاه‌پوست  چیزی بود که هدی می‌توانست با استفاده از آن، عقب‌افتاده‌ترین گرایشات نژادپرستانه‌ی مردمی که فقط یک نسل از دوران چادرنشینی فاصله گرفته بودند را نشانه گیرد. به نظر می‌رسید هدی می‌دانست چه چیزی می‌تواند اعراب لیبی را بترساند و جمعیتی قریب به نیم‌میلیون نفر را مجبور به ترک خانه‌هایشان کرده و آن‌ها را به دامن القاعده و بعدها داعش در برقه‌ی باستان یا شرق لیبی بیاندازد.
این رویکرد نژادپرستانه که باعث انتشار نفرت عمومی شد کاملاً جعلی بود. هنگامی که هدی عبدالحمید مجبور شد برای اثبات مدعای خود به لیبی باز گردد مشخص شد هیچ اثری از مزدوران آفریقایی یا حتی یک زن که توسط سیاهان مورد تجاوز قرار گرفته باشد وجود ندارد. هیلاری کلینتون وزیر امور خارجه آمریکا در آن زمان به همراه سوزان رایس نماینده این کشور در سازمان ملل رویکرد مشابهی به اوضاع لیبی داشتند. آن‌ها مدعی شدند قذافی به مزدورانش قرص‌های توان‌افزای جنسی داده تا آن‌ها با حرارت بیشتری به تجاوز و غارت مردم لیبی بپردازند. دروغ در برابر این مقامات، سر تعظیم فرو آورد.
این تلاش‌های نژادپرستانه در نهایت جواب داد و صدها بلکه هزاران کارگر آفریقایی به دست گروه‌های مرگ اعراب لیبی به بدترین شیوه کشته شدند. برخی از آن‌ها تا سر حد مرگ شکنجه شده و بدن‌های سوخته‌شان از پل‌ها آویزان یا در بیابان رها شد. من در مراسم سوگواری قربانیان اریتره‌ای که بدست اوباش نژادپرست کشته شده بودند شرکت کردم. تصاویر شکنجه و زنده سوزاندن این آفریقایی‌ها در کل دنیا پخش شد. این تصاویر برای من یادآور قتل سیاه‌پوستان آمریکا در گذشته‌ای نه چندان دور در ایالت‌های برده‌دار این کشور بود.
در این جنایت جنگی که باعث شد اعراب لیبی مورد پاکسازی قومی قرار گرفته و کارگران سیاه‌پوست قتل‌عام شوند، مانند دیگر جنایت‌های جنگی رد پای مداخله‌گران نظامی و غیرنظامی مشهود بود؛ این چیزی است که دیوان بین‌المللی کیفری بیان کرده است. لازم به ذکر نیست که اعلان جرم توسط این دادگاه نیازمند اجازه‌ی مقامات کاخ سفید است لذا به هیچ وجه امیدوار نباشید که روزی هدی به همراه دیگر اوباش روزنامه‌نویس در شبکه الجزیره عربی شاهد محاکمه بابت جرم‌هایی که در حق مردم سوریه، لیبی و سیاه‌پوستان آفریقا انجام داده‌اند باشند.
رسانه‌های غربی در دفاع از الجزیره انگلیسی بر طبل «حمایت از آزادی بیان» می‌کوبند اما هنگامی که قرار است از نقش الجزیره عربی در حمایت از داعش و القاعده گفته شود، همگی گُنگ می‌شوند. سایت الجزیره چندی است که کارزاری با عنوان «روزنامه‌نگاری جرم نیست» راه انداخته اما به نظر می‌رسد در مورد شبکه الجزیره عربی روزنامه‌نگاری جرم است.


* توماس سی. مانتِین روزنامه‌نگار مستقلی است که در اریتره سکونت دارد و از سال ۲۰۰۶ تا کنون در این کشور به گزارش اوضاع می‌پردازد.